|
|
|
Festivals/Concerten
|
Historie
|
Interviews/portretten
|
Nieuws
|
Gastenboek
|
Disclaimer
|
INTERNATIONAAL BOOGIE WOOGIE FESTIVAL HOLLAND
13 MEI 2006
Ongetwijfeld zal het toen, in de tijd van barrelhouses en boogie woogie, ook zo'n sfeer geweest zijn, zoals het was op de sponsor- en donateursavond van het Internationaal Boogie Woogie Festival Holland 2006 in Noordwijk.
Nu is natuurlijk "Het Elfde Gebod" totaal niet te vergelijken met de toenmalige houten huisjes, alwaar Barrelhouse boogie woogies werden gespeeld.
Wat wel vergelijkbaar is, zijn de boogie woogies die in "Het Elfde Gebod" werden gespeeld. Fantastische boogies door verschillende pianisten, zoals Julian Phillips, Martijn Schok, Bob Seeley, Jaap Dekker, Vince Weber en ook Greta Holtrop liet natuurlijk ook van zich horen.
Allemaal warmden zich op voor het festival de volgende dag.
Alweer was het Bob Seeley, die op deze festivalavond staande ovaties kreeg van het publiek. Met zijn supersnelle linkerhand waren de "walking bass" patronen soms zo snel, dat kijken en horen gewoon niet samen ging. Dus gewoon luisteren en dat was perfecte ontspanning.
Evenals vorig jaar- toen hij ook op het festival optrad- was hij super gemotiveerd en er ontstond een unieke interactie met het publiek. In je achterhoofd houd je het feit vast, dat hij al zevenenzeventig jaar is. Ongelooflijk toch. Gewoon dat feit loslaten en niet aandenken.
Hij doet het alsof het niks is. Natuurlijk zeg je dan, ook veel ervaring enzovoorts, ja maar dit stuk pianospel is eigenlijk gebaseerd op het echte boogie woogiegevoel. Je mag het eigenlijk niet hopen, maar toch, zou hij volgend jaar voor de derde keer optreden?
De Stichting Boogie Promotions een beetje kennende, denk ik van niet. De Stichting Boogie Promotions Holland had de organisatie uitstekend geregeld. Prima locatie, zowel qua hotel, als zaal.
Jammer dat wederom een hoofd-attractie, in de vorm van pianist Henry Butler, werd afgelast in verband met lopende rechtszaken van Henry Butler in de USA.
(New Orleans: tengevolge van de watersnoodramp is hij alles kwijt geraakt).
Niet alleen Bob Seeley ontving staande ovaties. Ook de Franse pianist, Fabrice Eulry, stal de show met zijn entertainment. Maar hij kan ook nog boogie woogie spelen, als een van de beste ter wereld. Spontane reacties van het publiek vielen hem ten deel. Hij bezit ook het wereld duurrecord boogie woogie spelen. Ik ben er niet bij geweest, maar het lijkt mij dan toch wat eentonig te worden?
Er waren natuurlijk meer boogie woogie- rasartiesten. Frank Muschalle en Vince Weber, Julian Phillips. Laatstgenoemde wilde alleen maar blijven spelen. Of het nu op de sponseravond was of tijdens de lunch of after party.
Niet de minste zijn natuurlijk Frank Muschalle en Vince Weber. Beide veel ervaring in het spelen van boogie woogie, authentiek of eigen stijl. De zangkwaliteit van Vince Weber was enigszins magertjes, maar dat neemt niet weg, dat ook hij door het publiek enthousiast onthaald werd.
Julian Phillips moest die festivalavond de spits afbijten. Hij kwam een klein beetje nerveus op gang, maar eindigde fenomenaal. Aanstaande 21 juli 2006 organiseert o.a. hij ook een Internationaal Boogie Woogie Festival in Engeland. Zie daarvoor de festival-pagina.
Laten we niet vergeten, dat in Nederland nog meer boogie woogie pianisten rond lopen, cq. boogie woogie spelen.
Jaap Dekker bijvoorbeeld.
Als een van de eerste boogie woogie pianisten in Nederland bracht hij de boogie woogie tot leven. Boogie Woogie hits met recordverkopen en optredens in binnen- en buitenland. Ook hij was op dit festival en toonde aan, dat hij de boogie woogie riffs, licks enzovoort in het geheel niet had verleerd. Zijn eigen blazerssectie had hij meegenomen en die mochten er zijn.
Gek eigenlijk, dat deze allround pianist van jazz, klassiek, boogie woogie tot entertainment niet meer zo nadrukkelijk op de voorgrond staat in Nederland, alhoewel hij regelmatig optreedt met zijn eigen band, regelmatig theatershows verzorgd.
Ook is hij de man achter de theatershow "Grand Piano Boogie Train". (Wanneer komt deze weer terug...?)
Welnu, hier in Noordwijk blijkt zijn kunnen. Het boogiegeweld werd afgewisseld met oude vertrouwde klanken van Fats Domino. Met zijn zang verraste hij het publiek, dat de boogieritmes nog in de oren heeft. En als je hem hoort praten of zingen op het podium, dan denk je meteen, wat een diep warme stem heeft hij toch. Men kent het wel de journalisten, die voor radio of tv geselecteerd worden ook op basis van stemvolume, klank of stemtoonhoogte. Nou mijn indruk is, dat de stem van Jaap Dekker bijvoorbeeld niet onder doet qua klankkleur dan de stem van o.a. bijvoorbeeld Jan Veen. (Nee niet die Jan Vayne, daarover straks meer)
Maar wie ben ik, ik hou van boogie woogie en ook daarmee heeft Jaap Dekker zijn talenten geétaleerd, zijn typische blues-accoorden en harmoniegevoel, gecombineerd met lekkere jazz-elementen. Ik moet toch eens een keer met hem gaan praten. Of heb ik ergens nog een afspraak met hem opgeborgen?
En ja en dan natuurlijk nog de guest of honour, Jan Vayne. Zondermeer een fantastische en virtuose pianist met een improvisatievermogen om u tegen te zeggen. Boogie Woogie is wel wat anders, je kunt er eindeloos mee improviseren, mits je het goede boogie woogie pianogevoel daarvoor in huis hebt. Ook al heb je een enorme techniek, snelheid en improvisatievermogen in je vingers, het moet wel boogie woogie zijn.
Aan Martijn Schok lag het niet, die speelt zoals boogie woogie gespeeld moet worden. Structureel constant met je linker hand en lekker wandelend met je rechterhand. En dat miste ik bij Jan Vayne. Natuurlijk het was een experiment en ik moet eerlijk zeggen, het was geen wanklank, pertinent niet. Af en toe een rollende baspartij of een aantal jazz-accoorden, dat klonk ook goed. En natuurlijk is het knap en leuk om te zien en te horen hoe je op je rug piano zou kunnen spelen, maar ik miste het heilige vuur en de groovy boogie woogies. Misschien heb ik nog in mijn achterhoofd de duets van Martijn Schok en Silvan Zingg, daar sprongen de vonken vanaf. Maar het was wel een leuk experiment.....
Ook toevallig aanwezig de Belgische Boogie Woogie pianist Renaud Patigny, als bezoeker, als fotograaf, doch hij werd enthousiast meegetrokken naar de finale, een superfinale. Zie foto's.
Over Martijn Schok en zijn Boogie en Blues band is uiteraard al veel gepubliceerd. Hij, als voorzitter van de Stichting Boogie Promotions, is er met het bestuur er toch weer in geslaagd zo'n voortreffelijke avond te presenteren. Als pianist met zijn verloofde Greta Holtrop en zijn band treedt hij al op de voorgrond, doch met dit derde festival schrijft hij toch ook weer historie in Boogie Woogie Nederland. En wat ik al hoorde, is dat het volgend jaar weer zo'n happening zal worden.
De after party na de festivalavond ging door tot in de late uurtjes. Amateurpianisten mochten ook even de toetsen beroeren, doch daarna de 'echte' pianisten improviseerden en bleven maar improviseren en doorgaan tot de in de late uurtjes......
Al met al wederom een geslaagd internationaal festival!!!
Webmaster www.boogiewoogie.info, Wim Flohr
|
|
|
