English Version
not yet available

Historie
Boogie Woogie

periode 1870-1920

periode 1920-1926

periode 1926-1928

periode 1929-1938

periode 1938-1945

periode 1945-1960

Yazoo Music
(Early American Piano Music)
Professor Longhair Professor Longhair

Festivals/Concerten Historie Interviews/portretten Nieuws Gastenboek Disclaimer


Historie

Periode 1945-1960

'Chicago Breakdown' van Big Maceo (zijn up-to-date versie van Jimmy Blythe's 'Chicago Stomps' uit 1924) zou gezien kunnen worden als afsluiting van de boogie woogie-opleving in de VS, tegelijkertijd als inluiding van de rhythm & blues periode. Bic Maceo
Joe Liggins, Amos Milburn, Little Willie Littlefield, Champion Jack Dupree en Professor Longhair waren zgn. rhythm & blues-artiesten die boogie woogie als basis voor hun stijl gebruikten.
Champion Jack Dupree Vooral de eigenaardige Longhair -gebaseerd in New Orleans- was bijvoorbeeld van invloed op Fats Domino en Dr. John. Hij verweefde Zuid-Amerikaanse ritmes met blues en boogie woogie, zijn aanstekelijke stijl was tevens van invloed op hitmaker Huey Piano Smith ('Rockin' Pneumonia & The Boogie Woogie Flu'/'Don't You Just Know It').
'Junker Blues' van Champion Jack Dupree werd 'The Fat Man' in de handen van Fats Domino, wat weer de basis vormde voor 'Lawdy Miss Clawdy' door Lloyd Price (waarop Fats Domino piano speelde). En zo kwam 'Clawdy' terecht bij niemand minder dan Elvis Presley.

Moon Mullican De term 'race music' werd eind jaren '40 ingeruild voor het minder racistisch geachte rhythm & blues, vanaf het moment dat blanken zich met deze muziek inlieten, maakte dj Alan Freed de term rock & roll gemeengoed.
Jerry Lee Lewis Vroege blanke pianisten uit deze periode waren Moon Mullican ('I'll Sail My Ship Alone') en Merrill E. Moore, volgens sommigen waren zij van invloed op Jerry Lee Lewis, hetgeen hijzelf altijd heftig ontkend heeft.
Volgens eigen zeggen is hij in pianistisch opzicht het sterkst beinvloed door zwarte artiesten en wie zijn spel analyseert, zal merken dat hij weleens gelijk kan hebben. Nog treffender is de gelijkenis tussen zijn pianosolo in 'I Don't Hurt Anymore' (demo-opname uit 1954) en het werk van bijvoorbeeld Blind Leroy Garnett!

Een andere pianist was Little Richard, maar op de plaat werd vaak gebruik gemaakt door 'stand-in' pianisten als James Booker en de excentrieke Esquerita ('Rockin' The Joint').

Boogie woogie pur sang was niet meer 'hip', niet dat het niet meer gespeeld werd. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, zelfs Nederland werd niet ontzien.

wordt vervolgd......