English Version
not yet available

Historie
Boogie Woogie

periode 1870-1920

periode 1920-1926

periode 1926-1928

periode 1929-1938

periode 1938-1945

periode 1945-1960

Yazoo Music
(Early American Piano Music)


Festivals/Concerten Historie Interviews/portretten Nieuws Gastenboek Disclaimer


Historie

Periode 1938-1945

Twee bijzondere gebeurtenissen hebben ervoor gezorgd dat boogie woogie uit het cult-circuit getrokken werd; de opening van Cafe Society en het 'From Spirituals To Swing' concert in Carnegie Hall, December 1938.
Carnegie Hall Pete Johnson Met name de laatste heeft ervoor gezorgd dat het grote (en ja blanke) publiek werd blootgesteld aan de klanken van 'eight-to-the-bar' muziek, gespeeld door de tot dan toe vrijwel onbekende Boogie Woogie Boys; Meade Lux Lewis, Albert Ammons en Pete Johnson. En niet te vergeten zanger Big Joe Turner, die "Roll 'Em, Pete" uitvoerde (en opnam) met Pete Johnson.
Dit beruchte concert werd georganiseerd door de eerder genoemde John Hammond, die het publiek wilde confronteren met de muzikale 'heritage' van de Afro-Amerikanen. Het effekt was aanzienlijk; plotseling moest iedereen een of meerdere boogies in z'n repertoire hebben; of je nou de Andrews Sisters heette ("Boogie Woogie Bugle Boy", "Beat Me Daddy, Eight-To-The-Bar") of hillbilly-cowboy was.
Deze vercommercialisering en over-exposure heeft boogie woogie bijna de kop gekost. Maar er waren wel degelijk blanke artiesten die affiniteit met de stijl hadden; pianist Freddie Slack ("Down The Road A Piece") bijvoorbeeld en Bob Zurke ("Gin Mill Blues").
Boogie Woogie Boys Boogie woogie was welhaast 'middle of the road' geworden en de kinderen die toen opgroeiden zouden de rhythm & blues en -rock & roll artiesten van de jaren '50 worden.

De Boogie Woogie Boys bleven populair en veelgevraagd maar moesten ook met de tijd meegaan. Zo heeft Meade Lux Lewis ook met pop-boogie geflirt en Pete Johnson deed hetzelfde met rhythm & blues. Ze hoefden het niet te doen, hun bijdrage hadden ze al geleverd. Tot jaar en dag zal iedere aspirant-boogiepianist De Grote Drie als voorbeeld nemen.

Rond 1940 werden ook Jimmy Yancey en Cripple Clarence Lofton op de plaat gezet. Yancey nam o.a. 'Yancey Special' op, het stuk dat Meade Lux Lewis als eerbetoon aan Jimmy had opgenomen. Volgens Champion Jack Dupree waren zij beiden niet verantwoordelijk voor de compositie van het stuk, die eer gaat volgens hem naar Alonzo Yancey, de oudere broer van Jimmy. Alonzo was een ragtime-pianist die uiteindelijk ook vier werkjes heeft opgenomen.

Criple Clarence Lofton Cripple Clarence Lofton was een invloedrijke figuur als voorbeeld voor aspirant boogie-pianisten, die de 'School Of Boogie Woogie' oprichtte. Zijn bekendste werkjes nam hij reeds op in 1936 ("Streamline Train"/"I Don't Know"), heropnamen en nog veel meer titels werden net als bij Jimmy Yancey rond 1940 gemaakt. Zo nam hij drie versies op van 'The Fives' onder de titels 'The Fives', 'Sixes & Sevens' en 'Clarence's Blues', zo ook een uitvoering van 'Pinetop's Boogie Woogie'.
Volgens sommigen een opschepper en charlatan, hij was een kleurrijke figuur die zijn stempel heeft gedrukt op boogie woogie in Chicago.