|
|
|
Festivals/Concerten
|
Historie
|
Interviews/portretten
|
Nieuws
|
Gastenboek
|
Disclaimer
|
INTERNATIONAAL BOOGIE WOOGIE FESTIVAL
NOORDWIJK 30 APRIL 2005
Impressie
Het tweede
Internationale Boogie Woogie Festival in Nederland
is van start gegaan.
Spetterende optredens van diverse Boogie Woogiepianisten en natuurlijk een uniek optreden van Pia Beck.
Helaas heeft
Big Joe Duskin
(83 jaar) door ziekte moeten afzeggen, doch hij beloofde - bij leven en welzijn - volgend jaar wel te komen.
Op de avond vóór de festivalavond -speciaal voor de donateurs en sponsors georganiseerd- bleek al hoe fantastisch sommige artiesten al blijk gaven van hun kwaliteiten. Of het nu Rémi Toulon, Bob Seeley of David Maxwell was, iedereen was ervan overtuigd, dat de eigenlijke festivalavond niet meer stuk kon.
Ook de locatie in Noordwijk(Hotels van Oranje) was eigenlijk een prachtige locatie, vlak aan zee. Weliswaar niet zo laagdrempelig, doch dat kon de blijheid, die de boogiewoogiemuziek nu eenmaal altijd met zich meebrengt, niet domineren.
Op de donateurs- en sponseravond traden de diverse pianisten, die al waren gearriveerd, ook al op.
Rémi Toulon, Bob Seeley, David Maxwell, Little Willie Littlefield, Martijn Schok en zijn band, Greta Holtrop, Christoph Rois, de tapdancers Philou en Jelly
warmden zich al op voor de grote festivalavond.
Natuurlijk werd er ook die speciale sponsoravond met meerdere Boogie Woogie pianisten achter de piano gekropen en werd er geïmproviseerd tot en met. Ook andere aanwezige pianisten, zoals de Nederlandse Boogie Woogie pianisten, Andre Valkering, en Dirk Jan Vennik lieten zich niet onbetuigd en deden spontaan mee.
Je voelde gewoon dat er iets speciaals gerealiseerd werd. De Boogie Woogiemuziek brengt gewoon blijdschap met zich mee. Je zag het aan de Boogie Woogie-dansers van Dansschool Boogie World uit Amsterdam. Je merkte het aan de artiesten zelf en aan het publiek. Het leek wel of iedereen met een lachend gezicht afscheid nam van elkaar. Nee het leek niet, het was gewoon zo. Natuurlijk, want de eigen festivalavond moest nog komen.
En die kwam, die was er gewoon, notabene op Koninginnedag. 's Middags was er Boogie Woogie buiten op de Boulevard zelf.
Jeroen Sweers
en zijn band traden op en velen bleven geboeid, maar wel swingend staan. Ja wat is nu Boogie Woogie. Nou dat. De Boogie Woogie
dansers van Boogie World
benadrukten dat eens temeer.
En als Jeroen niet meer speelde, dan nam
Dirk Jan Vennik, die vijftig meter verderop speelde, het met gemak over. Alleen of met een drummer erbij, lekker op het terras in het zonnetje. Wat wil je nog meer?
De Honky Tonk Train Blues dus. Die kwam er en die was er en die bleef er, soms vermengd met klanken van Shifting Gears, ach wat klets ik. Het was gewoon Boogie Woogie world for ever in the sun.
De Noordzee op honderd meter afstand was gewoon de Boogie Woogie zee met beukende golven op de duinen als een stuwende linkerhand, met Noordwijkse zonnestralen, die vingervlug over allerlei gezichten heen streelde, zoals een rechterhand de boogie woogie toetsen beroerde. Sorry, dat filosofische Boogie Woogie gevoel moest ik even kwijt.
Op de festivalavond werd de spits afgebeten door
Remi Toulon.
Deze Franse pianist speelt niet alleen boogie woogie, doch ook de jazz wordt door hem op een fantastische wijze beheerst.
Tijdens de lunch's middags vertolkte hij bijvoorbeeld een nummer van 'Errol Garner' op een zodanige manier, dat je veronderstelde dat Errol Garner zelf aanwezig was.
Ook zijn interactie met het publiek was verrassend en leuk. Een virtuoos op het klavier, maar ook op het podium.
Op meesterlijke wijze speelde
David Maxwell
(USA) zijn boogie woogies maar vooral ook de blues.
Er wordt wel eens gezegd, dat hij de beste bluespianist is in de Verenigde Staten en ik kan me dat wel voorstellen. Mooie, prachtige harmonieën, bluesakkoorden werden op een schijnbare achtelose manier gespeeld, doch wel zo, dat de koude rillingen over je rug liepen.
Eveneens uit de Verenigde Staten, doch nu reeds enige tijd in Nederland,
Little Willie Littlefield.
Hem kennen we van de afgelopen editie van het Internationale Boogie Woogie Festival in Bussum. Hij treedt verder niet meer op, alleen op dit Internationale Festival, dat nu eigenlijk al een traditie aan het worden is.
Bekend zijn zijn rauwe Boogie Woogie- en bluesvertokingen. Hij zou ook één van de grondleggers zijn van de Boogie Woogiemuziek. Dat is aan hem wel te zien.Zijn gehele expressie is er naar. Zo afwisselend en sterk en stuwend zijn zijn linkerhandtechnieken, dat er een constante spanning door je heen loopt, als je naar hem luistert.
Christoph Rois
is een totaal andere Boogie Woogiepianist. Heel rustig benadert hij de Boogies en vertolkt ook op die wijze de boogiestandards.
Dat wil niet zeggen, dat hij niet levendig speelt.
Integendeel Ammons is nu eenmaal Ammons en dat weet hij ook wel en dat laat hij ook wel horen.
We stonden samen op de Boulevard in Noordwijk en keken naar een sportvliegtuigje, wat daar rond vloog en toen vertelde hij mij, dat hij -volgens zeggen- de enige Boogie Woogiepianist in de wereld is, die ook piloot is. Hij vliegt namelijk sportvliegtuigen met reclame en rondvluchten boven Oostenrijk. Toch een wonderlijke combinatie.
Martijn Schok
en zijn boogie- en bluesband kennen we natuurlijk. Ook
Greta Holtrop
zong weer op overtuigende manier 'Let's do the Boogie Woogie'.
Zij zijn er toch in geslaagd- natuurlijk met de overige leden van de stichting- zo'n enorm festival te organiseren.
Hun internationale ervaring kwam natuurlijk hier tot volledige uiting. Dus niet alleen op organisatorisch gebied, doch ook op muzikaal gebied.
Samen met Martijn, Greta en de Band
(Thijs Verwer, Rinus Groeneveld, Jan Flubacher)
brachten ook zij de Boogie Woogiemuziek weer bij iedereen waar die hoort, diep in het hart om niet te vergeten. Je bent een Boogie-lover of niet.
Bob Seeley
(USA) toonde met zijn spel aan, dat hij tot een van de beste Boogie Woogiepianisten ter wereld behoort. Zijn linkerhand beheerste op een ongelooflijke wijze het 'walking bass' patroon, dat ik gewoon moest luisteren en kijken. Ik kon op dat moment geen foto's maken. Waar had ik dat meer gehoord? Nergens toch, of Stefano Franco uit Italië? Nee, dit was uniek. En niet alleen die technieken natuurlijk.
Op de sponsoravond speelde hij ook al zo fenomenaal.
En daar had hij
Tim Deelen
horen en zien spelen. Deze jongste meest talentvolle Nederlandsche Boogie Woogiepianist (13 jaar ! ) had hem zo verrast, dat hij Tim naar het grote podium haalde. En daar speelden ze samen wat Boogie Woogie improvisaties. Tim glunderde natuurlijk. Hij had al wat internationale ervaring, doch zo op het podium worden geroepen, door zo'n pianist, dat was toch wat anders. Bob Seeley verraste ook hiermee iedereen.
Inside information: Tim Deelen zal op 29 oktober a.s. mee doen in Brussel op het Boogie Woogie Festival van Renaud Patigny!!
En dan natuurlijk onze eigen
Pia Beck. Gepresenteerd als Guest of Honour. En dat allemaal op haar leeftijd nog. Nogmaals op de planken, nogmaals de toetsen beroeren en de boogie woogies spelen, ondanks de fysieke handicaps van haar handen, vingers.
Heel openlijk praatte ze daarover met de zaal en het was of we even gemoedelijk in haar huiskamer een koffievijfminuten hadden. Dat is natuurlijk niet te vergelijken, want voor haar stond een grote vleugel en dat liet ze natuurlijk ook weten. Met haar linkerhand liet ze haar eigen boogiepatronen weer de vrije loop. Afin, dat moet iedereen herkennen en dat werd ook herkend en toegejuichd. Maar toch hoorde je vrij snel weer de jazz -schema's en harmonieën, die haar zo kenmerkten.
Mijn vader zei vroeger altijd- enigszins, dwz. een klein beetje denigrerend- ach, die Pia dat is zo'n goede entertainer. Nou Pa, dacht ik nog die festivalavond, mispoes, dat is niet waar. Ze kan het gewoon goed. Of het nou drie akkoordenschema's zijn of vijf of zes, het maakt haar allemaal niets uit. Maar wat wil je als ze met de allergrootste artiesten samengewerkt heeft. Ze was die avond gewoon fenomenaal. Zij was toch ook de eerste, die de Boogie Woogie in Nederland bracht?
Om me heen werd enorm vurig en enthousiast op haar gereageerd. "Stuur je de foto's naar me op, want ik ben een fan van haar", dat werd er voordurend aan mij gevraagd. Uniek dus dit optreden. En niet alleen om Pia Beck, maar ook vanwege haar persoon. Zij haalde haar collegapianiste, vriendin van destijds,
Batte Hertstein, uit het publiek op het podium.
Deze dame, ook al op leeftijd - ik geloof nog ouder dan Pia zelf- heeft met Pia Beck vroeger samen gespeeld in de USA. Nou en dat liet ze wel weten, want ook zij kon met de vingers niet afblijven van de piano. En natuurlijk ontbraken de verhalen en anekdotes van die tijd niet. Fantastisch, dat jazzy-boogie-gebeuren van deze twee fenomenen. Het was niet vermeld op het programma, maar ach, dit schrijft toch echt geschiedenis? Dit is toch UNIEK?
Een compliment verdient ook de Boogie en Bluesband van Martijn Schok. Alle drie de instrumentalisten hebben hun specifieke kwaliteiten op meer dan een uitstekende wijze vertoond. Zowel de markante saxofonist, Rinus Groeneveld, als bassist Jan Flubacher en drummer Thijs Verwer. Begeleiden van musici is nu eenmaal ook een vak, en dat vak wordt nu eenmaal op een goede manier uitgeoefend. En dus niet alleen met hun eigen pianist, Martijn Schok, of zangeres Greta Holtrop, maar ook met de buitenlandse gasten. Petje af.....!!!
De eigenlijke festivalavond was geslaagd. De finale op het eind van de avond was fenomenaal, super,gaaf. Het publiek was zo enthousiast, dat ik dacht, goh, dat gaat zo het podium op. Als dat maar goed gaat.
Gelukkig ging dat goed, want de Afterparty in de heerlijke gezellige bar ernaast was direkt vol.
Er werd gejamd op twee piano's door eigenlijk iedereen, die maar boogie woogie kon spelen. Maar niet altijd lukte dat, want de twee piano's waren niet te bereiken. Publiek, mensen, fans stonden samen geperst rondom de piano's. Alleen voor Pia Beck werd er ruimte gemaakt. Ook zij deed mee aan de traditionele afterparty-jam van het festival. Tot in de vroege uurtjes!! Zelfs tot later dan drie uur...!!!
De kleine oogjes werden mij teveel, ik hou er mee op, het was weer fantastisch, uniek, fenomenaal, volgend jaar hopenlijk weer. Met nog meer avonden en nog meer artiesten. Wie weet.Natuurlijk dat komt er wel. Je bent toch een boogielover of niet...?
Wim Flohr
www.boogiewoogie.info
|
|
|
