Internationaal BoogieWoogie Festival Manno 2002

IMPRESSIES

Internationaal BoogieWoogie Festival in Manno(Zwitserland) op 19 en 20 april 2002.

Het was een prachtige dag, de zon scheen en de omgeving was rustgevend. Niemand zou kunnen vermoeden, dat temidden in dit hoge Alpengebergte een Internationale BoogieWoogie-festival gehouden zou worden. Alleen degene, die ervan op de hoogte zijn, die ervan afweten, die echte BoogieWoogie liefhebbers zijn.

Want in Manno, een klein plaatsje boven Lugano in Zwitserland werd in Salle Aragonite dit festival gehouden. Op 19 april en 20 april jl. werden twee avonden uitsluitend BoogieWoogienummers ten gehore gebracht.

De artiesten, de acteurs, zijn echt de Masters op BoogieWoogie gebied. Uit Zwitserland trad op Silvan Zingg, de organisator van dit festival. Uit Duitsland de al jaren bekend zijnde Axel Zwingenberger, uit Frankrijk eveneens een oude rot in het vak, nl. Jean Paul Amouroux. Uit Italie de uit Triest afkomstige Stephano Franco en uit Nederland, de begnadigde pianist Martijn Schok. En last but not least, helemaal uit de USA, from Cincinatti, Ricky Nye!!

Het waren geweldige avonden, vol Boogiewoogie geweld, afgewisseld met een langzame blues op fantastische wijze gezongen door Gretha Holtrop, from Holland. Uiteraard werd zij begeleid door Martijn Schok. Het blijkt een uniek duo te zijn. Het enthousiaste publiek genoot keer op keer van de klassieke boogiewoogies en uiteraard ook van de moderne boogiewoogies.

Twee Steinway-vleugels maakten de sfeer compleet en de avonden waren zo snel voorbij. Eigenlijk wilde je nog een avond met nog meer en nog meer en meer boogies.......... Silvan Zingg, de Zwiterse BoogieWoogie Master beet natuurlijk de spits af. Hij, die dit festival - het eerste internationale boogiewoogie festival in Zwitserland- organiseerde, raakte de toetsen zoals vanouds op zijn eigen virtuose manier. Zijn nieuwste CD werd de eerste avond ten doop gehouden en natuurlijk ook goed verkocht. Boogiewoogiestandards heeft hij op zijn eigen manier bewerkt en weer opgenomen. Het publiek was enthousiast!!
Het was jammer, dat de presentatie in het Italiaans werd gedaan. Je zou toch verwachten, dat op zo'n internationaal festival de voertaal Engels zou zijn....

Jean Paul Amouroux, de Franse BoogieWoogie Master, is onnavolgbaar met zijn BoogieWoogie classics. Behalve dat heeft hij een manier van spelen, waarbij je gewoon aan de grond bent genageld. Je moet blijven luisteren, of je wil of niet. Met een creativiteit vindt hij zijn toetsen gemakkelijk en een typische Franse vrolijkheid verhullen niet, dat hij een ervaren rot in het vak is, die ook nog met oude BoogieWoogie Masters heeft samengespeeld. Vooral zijn 'honky tonk' boogies bleven nog lang in mijn hoofd nazingen.

Stefano Franco Ook met zo'n vrolijke uitstraling is de Italiaanse Boogiewoogie Master, Stephano Franco. De uit Triest afkomstige pianist speelde met zo'n overgave, dat je je ogen en oren niet van hem kon afhouden. Uit zijn linkerhand rolde de een na de andere 'walking bass' . Verrukkelijk om dat te ontdekken. Hij speelt niet alleen met zijn handen, zijn hele lichaam is boogiewoogie!

Het was muisstil in de zaal toen Axel Zwingenberger zijn optreden begon. Zijn intro was zo indrukwekkend, dat iedereen zijn adem inhield. Met een langzaam geimproviseerde blues bouwde hij zijn optreden op. Als geen ander kon hij die sfeer vasthouden. Zijn overgangen naar snellere boogiewoogies waren subliem. Ook hij heeft zijn eigen stijl van spelen, die je niet zo snel vergeet. Ook hij is een oude rot in het vak, die al dertig jaar BoogieWoogie speelt en die ook nog met oude BoogieWoogie Masters in de hele wereld heeft samengespeeld. Dat is niet weg te denken, want je hoort het en je wordt keer op keer met de neus op de feiten gedrukt. Of het nu standards zijn of eigen nummers. Hier wordt weer historie geschreven. Wonderful Axel!!

Ze werden op hun wenken bediend. Martijn had een eigen blues-zangeres meegenomen. Greta Holtrop, ook uit Nederland, pakte de microfoon op en zong de blues alsof ze jaren niets anders heeft gedaan. Met een iewat hese stem vertolkte ze de blues zoals in vroegere tijden moet hebben geklonken.

Een uniek duo, dat al vele optredens in Nederland op hun naam hebben staan.

Een van de jongste BoogieWoogie Masters is de Nederlandse Martijn Schok. Eerst een opkomend talent, nu reeds is hij een volwaardige professional en nu ook al gezegend met veel ervaring. Als een van de leden van de Dutch Grand Piano Boogie Train - een theatertournee in Nederland- bespeelt hij met vuur en vol overgave de zwart witte toetsen van de 'Steinway' vleugel. Met onnavolgbare rechterhand technieken worden boogie-standards en eigen boogie-nummers de zaal in geworpen. Het publiek was enthousiast en vroeg om meer. Hoe vaak heeft hij hier al samen met Silvan Zingg opgetreden in Manno !!!

Last but not least, helemaal uit de Verenigde Staten, Cincinatti, Ricky Nye. Een uniek persoon, zoals hij achter de vleugel plaats nam. Zijn veelzijdigheid straalde van hem af en van zijn spel en ook nog van zijn zang. BoogieWoogie of blues met country-invloeden, het doet er niet toe.

Met een vlotte babbel vermaakte hij het publiek en net zo vlot toverde hij met de pianotoetsen de boogiewoogies op een subtiele manier de zaal in. Vooral de tweede avond was een avond om nooit te vergeten, vol passie en emotie, vol boogiewoogie en genieten. Unieke samenspel van duo's, Jean Paul Amouroux met Silvan Zingg of Jean Paul met Axel Zwingenberger of noem maar op. Zelfs met zijn drieen, vieren achter een vleugel. Jammen zoals nog nooit heeft geklonken en bewaard moet blijven in de historie van de boogiewoogie! Het leek wel of nu pas de emotie goed los kwam. Het publiek werd enthousiaster en ze vroeg om meer.Vooral toen Greta ook nog ging meezingen en de boogiewoogie de rocksfeer benaderde. Helaas waren de avonden snel voorbij. De BoogieWoogie heeft weer een stukje historie geschreven.

Jam all together